Select Menu

.

.

Slider

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Performance

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

My Place

ΚΟΣΜΟΣ

ΕΥΡΩΠΗ

ΒΑΛΚΑΝΙΑ

ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Γαλλία: Προς νίκη του Εθνικού Μετώπου στις ευρωεκλογές Financial Times: Tώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να χρεοκοπήσει η Ελλάδα Βρισκόμαστε στις παραμονές του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου Sueddeutsche: «Ψεύτικοι οι πανηγυρισμοί για την Ελλάδα» Σε κατάσταση «ύψιστης επιφυλακής» ο στρατός της Μολδαβίας λόγω Ουκρανίας Σκόπια - αθλητισμός: «Οι Έλληνες αντέδρασαν και ζήτησαν να παρουσιάζεται η χώρα μας ως FYROM”
bloggerblogger

VIDEO

  • Έρευνα για οδηγό ταξί που μετέφερε τον ασθενή
  • Από τα 243 κρούσματα που έχουν επιβεβαιωθεί ως σήμερα σε όλο τον κόσμο, τα 93 ήταν θανατηφόρα

Το πρώτο κρούσμα του επικίνδυνου ιού MERS στην Ελλάδα αφορά έναν μόνιμο κάτοικο Σαουδικής Αραβίας που έφτασε στην Αθήνα τη Μεγάλη Πέμπτη και νοσηλεύεται τώρα σε σταθερή κατάσταση. Το ΚΕΕΛΠΝΟ ιχνηλατεί τώρα τις επαφές του ασθενούς και αναζητά τον οδηγό του ταξί που τον μετέφερε από το αεροδρόμιο στην Αμφιάλη.

Όπως ανακοίνωσε το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, ο 69χρονος ελληνικής καταγωγής ασθενής είχε πυρετό όταν έφτασε από τη Τζέντα στις 17 Απριλίου, και οι μοριακοί έλεγχοι έδειξαν ότι πάσχει από MERS, το Αναπνευστικό Σύνδρομο της Μέσης Ανατολής. Ο ιός, συγγενής του ιού που προκαλεί SARS, μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρο πνευμονία.

Από τα 243 κρούσματα που έχουν επιβεβαιωθεί ως σήμερα σε όλο τον κόσμο, τα 93 ήταν θανατηφόρα.
Κρούσματα έχουν καταγραφεί σε Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα,, Κατάρ, Ιορδανία, Ομάν, Κουβέιτ, Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Τυνησία και Μαλαισία. Το κρούσμα στην Ελλάδα είναι το δέκατο στην Ευρώπη.

Για τον εντοπισμό ατόμων που ενδεχομένως εκτέθηκαν στον ιό, το ΚΕΕΛΠΝΟ καλεί τον οδηγός ταξί που μετέφερε τον ασθενή από το αεροδρόμιο Ελ.Βενιζέλος, στην περιοχή Αμφιάλης Κερατσινίου μεταξύ των ωρών 14:30 – 16:30 στις 17 Απριλίου να επικοινωνήσει στα τηλέφωνα: 210 5212054 και 210 5212000».

Ο κοροναϊός του MERS δεν αποκλείεται να μεταδόθηκε στον άνθρωπο από καμήλες, παραμένει όμως άγνωστο αν μεταδίδεται με τα σταγονίδια της αναπνοής ή με άλλο τρόπο.

Όπως επισημαίνει πάντως το ΚΕΕΛΠΝΟ, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν συνιστά τη λήψη μέτρων στα σύνορα.

Ο 69χρονος ασθενής νοσηλεύεται σε σταθερή κατάσταση σε θάλαμο αρνητικής πίεσης, ο οποίος είναι σχεδιασμένος να εμποδίζει την απόδραση μικροβίων.


Οδηγίες για την αναγνώριση των κρουσμάτων MERS έχουν σταλεί σε όλα τα νοσοκομεία από το Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων Υγείας.

Από "ΒΗΜΑ"
- - - -
Σαμπιχά Σουλεϊμάν: Είμαστε «μειονότητα μέσα στη μειονότητα»

Τουρκικής συνείδησης βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, αξίωσαν να μην κατέβει η Σαμπιχά, που είναι "κόκκινο πανί" για τους "τουρκόφιλους" μουσουλμάνους και ο ΣΥΡΙΖΑ την έκοψε από τα ψηφοδέλτια.

Στη συνέχεια ένας ελεεινός, γραφικός μηχανισμός προπαγάνδας, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, της χρέωσε "σχέσεις με την ακροδεξιά", αντί να πει την αλήθεια, ότι δηλαδή φοβήθηκαν να μη χάσουν τις ψήφους των αυτοαποκαλούμενων "τούρκων". Και καλά οι γελοίοι που προσπάθησαν να "σώσουν" το θέμα με αυτόν τον εμετικό τρόπο, βαφτίζοντας τη γυναίκα "ακροδεξιά", εισαγγελέας δεν υπάρχει στην Ξάνθη να διατάξει τη σύλληψη των φασιστών ΣΥΡΙΖΑίων της περιοχής, που βάφτισαν τη γυναίκα "ακροδεξιά"; Να κληθούν στον εισαγγελέα, να αποδείξουν ότι η Σαμπιχά είναι ακροδεξιά κι αν δεν δώσουν επαρκείς αποδείξεις, να τιμωρηθούν με τις βαριές ποινές, που προβλέπει ο αντιρατσιστικός νόμος. Αρκετά με τα σκατοφασισταριά, που όταν δουν ότι χάνουν ψηφαλάκια, βαφτίζουν όποιον τους κόβει ψήφους "ακροδεξιό", "αντισημίτη", "ναζί" και λοιπές τρίχες κατσαρές.

Κ.Εισαγγελέα, έχετε ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να διατάξετε προκαταρκτική εξέταση για όσους μέσω διαδικτύου, εξαπολύουν τέτοιους ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς.

"Οι μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής προσπαθούν να μας επιβάλλουν εκτός από τη γλώσσα τους και την ταυτότητά τους."

Στο 5ο συνέδριο του ΟΗΕ για τις μειονότητες στη Γενεύη (27 & 28 Νοεμβρίου 2012) ακούστηκε η συγκλονιστική μαρτυρία μίας Μουσουλμάνας Ρομά από τη Θράκη. Πρόκειται για τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, πρόεδρο του συλλόγου Γυναικών Δροσερού Ξάνθης «η Ελπίδα».

Ακολουθεί η ολόκληρη η ομιλία της:

«Ονομάζομαι Σαμπιχά Σουλεϊμάν, είμαι Μουσουλμάνα Ρομά από την Ξάνθη στην Ελλάδα και πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Δροσερού «Η Ελπίδα».

Ζητώ συγνώμη που δεν μπορώ να μιλήσω απ’ ευθείας σε κάποια από τις γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο συνέδριο αλλά δεν τις έμαθα ποτέ.

Η μητρική μου γλώσσα είναι ρομάνι, η γλώσσα των Τσιγγάνων. Πάρα ταύτα επειδή είμαι μουσουλμάνα της Θράκης υποχρεώθηκα να πάω σε σχολείο όπου διδάχθηκα μια τρίτη γλώσσα, τα τούρκικα. Αυτό κάνουν κάθε χρόνο εκατοντάδες έλληνες πολίτες μουσουλμάνοι Ρομά με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε σήμερα μειονότητα εντός της μειονότητας.

Το ίδιο συναίσθημα της μειονότητας μέσα στη μειονότητα το αισθανόμαστε σε κάθε βήμα μας μέσα στην κοινωνία. Οι μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής προσπαθούν να μας επιβάλλουν εκτός από τη γλώσσα τους και την ταυτότητά τους.

Ξοδεύουν πολλά λεφτά για να χτίσουν τζαμιά μέσα στους οικισμούς μας. Μας λένε ότι οι Τσιγγάνοι πεθαίνουν νέοι επειδή δεν είναι καλοί Τούρκοι και πιστοί μουσουλμάνοι. Εμείς, όμως ξέρουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερα σχολεία και νοσοκομεία όχι τζαμιά που άλλωστε η Θράκη έχει πολλά.

Εδώ και χρόνια επιμένουν να φτιάξουν σωματεία και να τα ονομάσουν «τουρκικά». Στη συνέχεια προσπαθούν να μας γράψουν σε αυτά τα σωματεία για να μας υποχρεώσουν κι εμάς να πούμε ότι είμαστε Τούρκοι.

Πριν μερικά χρόνια το ελληνικό κράτος όρισε να πηγαίνουμε υποχρεωτικά σε νηπιαγωγεία. Οι τουρκικής καταγωγής Μουσουλμάνοι έφτιαξαν δικά τους νηπιαγωγεία όπου διδάσκονται μόνον τουρκικά. Μας πιέζουν να γραφτούμε σε αυτά τα νηπιαγωγεία.

Θέλουμε να έχουμε καλή εκπαίδευση στη γλώσσα του κράτους που ζούμε. Το κράτος δεν κάνει αρκετά. Θέλουμε περισσότερα δημόσια σχολεία. Θέλουμε να μας προστατεύει επειδή είμαστε μουσουλμάνες γυναίκες με δικαιώματα που παραβιάζονται διαρκώς από ανθρώπους που νομίζουν ότι είναι δικαίωμά τους να φέρονται άσχημα στις γυναίκες τους. Περιμένουμε την πραγματική βοήθεια από το ελληνικό κράτος.

Η Διακήρυξη του ΟΗΕ για τις μειονότητες λέει ότι πρέπει να γίνεται σεβαστή η ιδιαίτερη ταυτότητα και ο πολιτισμός μας. Αυτό δεν ισχύει μόνον για το κράτος στο οποίο ζούμε αλλά και για τους μειονοτικούς συμπολίτες μας. Οι τελευταίοι προσπαθούν να μας επιβάλλουν την τουρκική ταυτότητα αντί της δικής μας ταυτότητας των Ρομά. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε τη δική μας ταυτότητα με μία άλλη. Θέλουμε να μας αφήσουν ήσυχους και να μην παίζουν πολιτικά παιχνίδια εις βάρος μας».

- - - - - - -
Είναι διάχυτη η πεποίθηση ότι οι δημο(σ)κόποι είναι λίγο μπαγαπόντηδες. Εξάλλου, άμα είσαι καλός στη δουλειά σου κι έχεις και λίγη φαντασία, τα κάνεις ό,τι θέλεις τα νούμερα.


Μπορείς να λες ψέματα, ακόμα και χωρίς να παραποιείς τα στοιχεία (με εντολή Σαμαρά), αλλά με απλές αναγωγές ή στριμώχνοντας τα νούμερα μέσα σε εξωτικά τεστ στατιστικής σημαντικότητας κι άλλα περίτεχνα, ακατανόητα από τους πολλούς.

Αλλά είναι και μερικά πράγματα που όσο κι αν θέλεις να τα κρύψεις, δεν κρύβονται: αν αγνοηθούν οι αναγωγές και τα μπουρδουκλώματα, κανείς μας –ο καθένας για τους λόγους του- δεν είναι ευχαριστημένος από τον μεγάλο μας ηγέτη, Αντωνάκη “Πρωθυπουργό” και τους άλλους από τους παραποτάμιους ελαιώνες, σύμφωνα με τα τελευταία ευρήματα των δημο(σ)κόπων.

Τι εμποδίζει, λοιπόν, τον σχηματισμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ξεκολλήσει το κάρο από τις λάσπες κι όλο ανοιγοκλείνει η ψαλίδα του πρώτου από τον δεύτερο και του δεύτερου από τον πρώτο, σε μια ζοφερή εποχή που άνοιγε-κλείνε η ψαλίδα, ψαλιδίζει, μισθούς, συντάξεις, όνειρα και ζωές…?

Λένε ψέματα οι δημο(σ)κόποι? Πιθανότατα, αλλά από την άλλη μεριά, εμείς οι πολίτες δεν φαίνεται να πολυεμπιστευόμαστε αυτά που μας προτείνει ο Συ.Ριζ.Α.

Τι συμβαίνει δύο χρόνια μετά τις εκλογές που τις έχασε η αριστερά επειδή θα μας έπαιρνε τα σπίτια? Όλοι βλέπομε, καθαρά πια, τι συμβαίνει: ετοιμάζεται να τα πάρει η σημερινή κυβέρνηση των ολετήρων τα φορτωμένα με ειδεχθείς φόρους σπίτια μας, για να τα παραδώσει σε εκείνους που ξέρουν να τυλίγουν ξένα σπίτια σε περίπλοκα χρηματοοικονομικά πακέτα.

Τι συμβαίνει άραγε δύο χρόνια μετά τις εκλογές που τις έχασε η αριστερά επειδή θα μας έπαιρνε τις καταθέσεις? Όλοι βλέπομε, καθαρά πια, τι συμβαίνει: το ευρωπαϊκό διευθυντήριο ετοιμάζει ανενόχλητα το σχέδιο για το καινοφανές bail-in, τη διάσωση των άλογων και κατεστραμμένων τραπεζιτών με χρήματα των καταθέσεων μας.

Τι συμβαίνει άραγε δύο χρόνια μετά τις εκλογές που τις έχασε η αριστερά επειδή θα μας οδηγούσε στην καταστροφή? Όλοι βλέπομε, καθαρά πια, τι συμβαίνει, γιατί συμβαίνει δίπλα μας: τα σπίτια των γειτόνων μας με κομμένο το ρεύμα πληθαίνουν, οι ουρές στα συσσίτια μεγαλώνουν, τα δελτία των αυτοκτονιών πυκνώνουν καθημερινά.

Τότε, γιατί δεν μπορεί να εμπνεύσει η αξιωματική αντιπολίτευση και μάλιστα μέσα σε συνθήκες ομολογημένης ανθρωπιστικής κρίσης, όταν ξεπουλιούνται δημόσια περιουσιακά στοιχεία κοψοχρονιά, όταν συρρικνώνεται η δημόσια παιδεία αναίσχυντα, όταν καταστρέφονται οι δομές υγείας που καταρρέουν με πάταγο, όταν το φαγοπότι συνεχίζεται απρόσκοπτα, μόνο που είναι πια στενότερος ο κύκλος των συνδαιτυμόνων?

Τα μαγειρεύουν τόσο έντεχνα τα ευρήματά τους οι μπαγάσες οι δημο(σ)κόποι ή συμβαίνει κάτι άλλο?

Μήπως χάθηκε εκείνη η δυναμική που δυο χρόνια πριν απέπνεε η προσπάθεια εθνικής ανασυγκρότησης στο τετράπτυχο (α) της άμεσης ένταξης του πτωχευμένου τραπεζικού συστήματος υπό εθνικό έλεγχο, (β) της κήρυξης της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης σύμφωνα με τα οριζόμενα στο διεθνές δίκαιο, (γ) της θέσπισης ανεξάρτητης επιτροπής λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους και (δ) του σχεδιασμού της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας προς όφελος της κοινωνίας και του περιβάλλοντος?


{Που είναι το "Plan-B"? Γιατί "Plan A" όταν δεν έχεις καλά-καλά ούτε διατροφική επάρκεια, είναι αυτό της κωλοτούμπας...}
- - -
Συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τον θάνατο μίας μεγάλης μορφής, του φιλέλληνα νομπελίστα ποιητή Frederi Mistral.

Γράφει ο Δημήτρης Περδίκης

Πριν να σπεύσουν κάποιοι να με διορθώσουν, θέλω να γράψω πως το όνομά του στα Γαλλικά γράφεται μεν Frederic, όμως ο ίδιος έγραφε και υπέγραφε στην τοπική διάλεκτο της Προβηγκίας (Occitane) και σαν μια ελάχιστη τιμή στην μνήμη του, το γράφω και εγώ όπως και ο ίδιος θα ήθελε να το δει γραμμένο.

Ήταν Χριστούγεννα του 1897 και ο Φρεντερί Μιστράλ παρακολουθούσε με ενδιαφέρον και αγωνία τον ηρωικό αγώνα που έδιναν οι Κρητικοί για ελευθερία από τον τουρκικό ζυγό και για την ένωση με την μητέρα Ελλάδα.

Τότε παρουσιάζει το υπέροχο ποίημά του, τον Ύμνο στην Ελλάδα, τον οποίο παραθέτω πιο κάτω. Δεν ξέρω αν και πόσο το ποίημα αυτό επηρέασε τις αποφάσεις για το Κρητικό Ζήτημα, όμως σε λίγο καιρό οι στόλοι των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων έφθαναν στα λιμάνια της Κρήτης και αποβίβαζαν τους στρατιώτες τους. Μετά από πολλές διαβουλεύσεις η τελική απόφαση (με αποχή της Γερμανίας και της Αυστρίας) ήταν για την Κρήτη: Αυτόνομη Πολιτεία με Έλληνα πρίγκιπα αρμοστή και την ελληνική δραχμή ως νόμισμα.

Η αρχή για την Κρητική δικαίωση και λύτρωση είχε αρχίσει και θα ολοκληρωνόταν λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, το 1913.

Ο Φρεντερί Μιστράλ γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1830 στο χωριό Μαιγιάν (Maillane), το οποίο οι ντόπιοι ονομάζουν  στα προβηγκικά Malhane.

που βρίσκεται νότια της Αβινιόν στην Προβηγκία της Γαλλίας. Οι γονείς του ήσαν εύποροι αγρότες. Όμως ο ίδιος διάλεξε τον δρόμο των γραμμάτων και του αγώνα για την διάδοση και καθιέρωση της προβηγκικής γλώσσας (Occitane). Οι μακρινοί του πρόγονοι είχαν έλθει στην εύφορη γη της Νότιας Γαλλίας από την Κάτω Ιταλία με το επώνυμο Rofos, το οποίο στην Γαλλία άλλαξε σε Roux για να καταλήξει σε Mistral.

To 1904 o Μιστράλ βραβεύθηκε για την συνολική προσφορά του στην ποίηση με το νόμπελ λογοτεχνίας. Το χρηματικό ποσό που συνόδευσε την βράβευση, το διέθεσε για την δημιουργία στο Άρλ, γειτονικό με την γενέτειρα του, Προβηγκικού Εθνογραφικού Μουσείου.

Πέθανε στις 25 Μαρτίου 1914 (την ημέρα της εθνικής μας εορτής) στο χωριό που γεννήθηκε, το Μαιγιάν.

Στην Γαλλία ο Μιστράλ είναι γνωστός, και τώρα στα 100 χρόνια από τον θάνατό του πλήθος εκδηλώσεων πραγματοποιήθηκαν.

Στην Ελλάδα, μετά από μια πρόχειρη έρευνα που έκανα, τον αγνοεί η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Μήπως θα έπρεπε τώρα, στα 100 χρόνια από τον θάνατό του και η Ελλάδα, ιδιαίτερα η επίσημη πολιτεία, η χώρα την οποία λάτρεψε, να του αποτίσει τιμή και μνήμη. Και να φροντίσει το όνομα και το έργο του να γίνουν λίγο πιο γνωστά από όσο είναι τώρα, ίσως και σαν ένα ακόμα παράδειγμα για μίμηση στην τόσο αποπροσανατολισμένη σημερινή Ελλάδα.

Ο «Ύμνος στην Ελλάδα» του Φρεντερί Μιστραλ

"Με την αυγή και η θάλασσα μενεξεδένια λάμπει, και με το φως τα πάντα ξανανιώνουν.
Να η άνοιξη γυρίζει, να το χελιδόνι στον Παρθενώνα ξαναχτίζει τη φωλιά του!
Πανίερη Αθηνά, τίναξε το πουλί σου στ’ αμπέλια μας απάνω τα σαρακωμένα.
Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα, θεία είν’ η δάφνη! Μια φορά κανείς πεθαίνει...

Αγάλια αγάλια αποχρυσώνεται το κύμα, να η άνοιξη γυρίζει, μεσ’ στα κορφοβούνια
του Προμηθέα τα σπλάχνα σκίζοντας ένα όρνιο μεγάλο, ασάλευτο ξανοίγεται μακριάθε
για να διώξεις το μαύρο γύπα που σε τρώει, αρμάτωσέ μας, νέε νησιώτη, το καράβι.
Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα, Θεία είν’ η δάφνη! Μια φορά κανείς πεθαίνει.
 
Τ’ ανάκρασμα τ΄ακούτε της αρχαίας Πυθείας; “Νίκη στων ημιθέων τ’ αγγόνια!” Από την Ίδη ως της Νικαίας τ’ ακρογιάλια ξανανθίζουν αιώνιες οι ελιές.

 Με τ’ άρματα στα χέρια εμπρός! Τα ύψη των βουνών ας τ’ ανεβούμε, τους Σαλαμίνιους αντίλαλους ξυπνώντας!

Αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα, θεία είν΄ η δάφνη!
Μια φορά κανείς πεθαίνει.

 
Κ’ έλα, ετοιμάστε τα λευκά φορέματά σας, αρραβωνιαστικές, για να στεφανωθήτε στο γυρισμό τους ακριβούς σας μεσ’ στο λόγγο γι’ αυτούς που σας γλυτώσανε κόφτε τη δάφνη.
Αγνάντια στη σκυφτή και ντροπιασμένη Ευρώπη, ας πιούμε ξέχειλη τη δόξα παλληκάρια.
Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα, θεία είν’ η δάφνη!
Μια φορά κανείς πεθαίνει.

 
Ό,τι έγινε μπορεί να ξαναγίνει, αδέρφια! Στων πυρωμένων τούτων βράχων την λαμπάδα με σάρκα θεία μπόρεσ’ ο άνθρωπος να νοιώση το φωτερώτερο κι απ’ όλα τα όνειρά του.
Κι η χρηστή ψυχή βωβή εκεί πέρα θα είναι; Κ’ εμείς ενός κορμιού ξερόκλαδα εκεί πέρα;
Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα, θεία είν’ η δάφνη!
Μια φορά κανείς πεθαίνει.

 
Το Μαραθώνιο πεζοδρόμο ακολουθώντας κι αν πέσουμε, το χρέος μας έχουμε κάμει!
Και με το αίμα του προγόνου μας Λεωνίδα το αίμα μας , θριάμβων αίμα, ταιριασμένο,
θα πορφυρώσει τον καρπό τον κοραλλένιο και το σταφύλι το κρεμάμενο στο κλήμα.
Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα, θεία είναι η δάφνη!
Μια φορά κανείς πεθαίνει.

Της ιστορίας μάς φέγγουν τρεις χιλιάδες χρόνια, Ορθοί! Και πρόβαλε από τώρα το παλάτι στον τόπο εκεί που λύθηκαν τα κακά μάγια, κι ο φοίνικας ξαναγεννιέται από τη στάχτη.
Στις αμμουδιές της Μέκκας διώξε το ήλιε, το μισοφέγγαρο μακριά απ΄ τον ουρανό μας…
Αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα, θεία είν΄η δάφνη!
Μια φορά κανείς πεθαίνει."
- - - - - - - -
Χριστιανοί οι οποίοι αρνήθηκαν να προφέρουν τη μουσουλμανική ομολογία πίστεως ή να πληρώσουν λύτρα σταυρώθηκαν από τζιχαντιστές στη Συρία, κατήγγειλε σε μια συνέντευξή της στο ραδιόφωνο του Βατικανού, η οποία μεταδόθηκε προχθες, μια μοναχή από τη χώρα αυτή.

Σύμφωνα με την αδελφή Ραγίντ, η οποία διηύθυνε το σχολείο του ελληνοκαθολικού πατριαρχείου της Δαμασκού και ζει σήμερα στη Γαλλία, «σε πόλεις και χωριά που έχουν καταληφθεί» από τους αντικαθεστωτικούς, «τζιχαντιστές και μέλη εξτρεμιστικών μουσουλμανικών οργανώσεων προτείνουν στους χριστιανούς είτε (να απαγγείλουν) τη Σαχάντα (την ομολογία πίστεως των μουσουλμάνων) ή το θάνατο. Μερικές φορές, ζητούν λύτρα».

«Είναι αδύνατον», πρόσθεσε, οι χριστιανοί «να απαρνηθούν την πίστη τους, γίνονται μάρτυρες. Και γίνονται μάρτυρες με έναν τρόπο εξαιρετικά απάνθρωπο, με μια ακραία βία η οποία είναι ακατονόμαστη. Εάν θέλετε παραδείγματα, στη Μααλούλα σταύρωσαν δύο νέους διότι δεν ήθελαν να απαγγείλουν τη Σαχάντα. Τους είπαν "λοιπόν, θέλετε να πεθάνετε όπως ο δάσκαλός σας στον οποίο πιστεύετε. Έχετε μια επιλογή: ή θα πείτε τη Σαχάντα, ή θα σταυρωθείτε"».

«Υπήρξε ένας ο οποίος σταυρώθηκε μπροστά στον πατέρα του. Σκότωσαν και τον πατέρα του. Αυτό συνέβη για παράδειγμα στην Άμπρα, μια βιομηχανική περιοχή στα προάστια της Δαμασκού», υποστήριξε η ίδια.

Επιπλέον, σύμφωνα με την αδελφή Ραγίντ, έπειτα από σφαγές τζιχαντιστές μερικές φορές «έπαιρναν (ανθρώπινα) κεφάλια και έπαιζαν ποδόσφαιρο με αυτά», έπαιρναν έμβρυα και «τα κρέμαγαν σε δέντρα από τους ομφάλιους λώρους» τους.

Το ραδιόφωνο του Βατικανού μετέδωσε αυτή τη συνέντευξη χθες Μεγάλη Παρασκευή, ημέρα που η χριστιανική εκκλησία τιμά τη σταύρωση του Χριστού στην Ιερουσαλήμ.

Αν και στον συνεχιζόμενο εμφύλιο πόλεμο στη Συρία έχουν διαπραχθεί σφαγές από όλες τις πλευρές, η χριστιανική μειονότητα στην πλειονότητά της έχει ταχθεί υπέρ του κοσμικού καθεστώτος του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ, εξαιτίας ακριβώς του φόβου των μελών της για τους ισλαμιστές.

Από ΑΜΠΕ
- - - -
Το πρόβλημα στη Κύπρο δεν είναι ψυχολογικό, δεν είναι διαπροσωπικό, δεν αφορά στην έλλειψη εμπιστοσύνης, δεν είναι μεταφυσικό...

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Ήταν ένας δημοσιογράφος, ονόματι νομίζω, Χαραλάμπους (αλλά σίγουρα όχι ο Πάμπος της Αλήθειας και σημερινός έμμισθος κονδυλοφόρος του Προεδρικού) που έκανε το πιο ακριβές και εύστοχο σχόλιο, όταν τον Απρίλιο του 2003 ένας πολιτικά απελπισμένος Ραούφ Ντενκτάς πήρε το πράσινο φως από την Άγκυρα και άνοιξε το περιβόητο οδόφραγμα στο Λήδρα Πάλας, δίδοντας έτσι τόπο στην οργή των Τουρκοκυπρίων που ένοιωθαν ότι ο Ντενκτάς και οι ομοϊδεάτες του τους απέκλειαν το μέλλον, καταδικάζοντας τους στην εσωστρέφεια και τη αυτοαπομόνωση.

Έγραψε τότε ο Χαραλάμπους (;) ένα σύντομο σχόλιο διατυπώνοντας την πιο απλή αλήθεια: ότι σε μια μέρα “κατέρρευσε ο μύθος της επαναπροσέγγισης” που καλλιεργείτο ευλαβικά και με το αζημίωτο για δεκαετίες, ώστε όταν φθάσει η ευλογημένη εκείνη “ώρα”, να επικρατήσουν η πολιτική ωριμότητα, η σύνεση, η ανοχή, ο πλουραλισμός και όχι ο εθνισμός, ο ατταβισμός και ο ρεβανσισμός.

Στη δεκάτη επέτειο, στις 23 Απριλίου 2013, η Τουρκοκυπριακή εφημερίδα Γενί Ντουζέν κυκλοφόρησε με τίτλο “10 χρόνια, 22 εκ. διελεύσεις”. Και επεξήγησε ότι σε αυτό το διάστημα κατεγράφησαν 8 εκατ. διελεύσεις Ελληνοκυπρίων και 14(!) εκατ. διελεύσεις Τουρκοκυπρίων.

Πέρασαν, υπογράμμισε ο αρθρογράφος και σχολιογράφος της εφημερίδας, Tζενκ Μουτλούγιακαλι, 10 χρόνια πέρα-δώθε χωρίς να σημειωθούν προβοκάτσιες και χωρίς ν´ανοίξει η μύτη κανενός. Και καταλήγει διερωτώμενος γιατί υπάρχουν στρατοί στη Κύπρο, ποιόν προφυλάσσουν από ποιους, και ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετούν.

Πέρασε ένα ακόμη έτος από τότε και, με αναγωγή, θα πρέπει οι διελεύσεις να αγγίζουν τα 25 εκ. Καταγράφεται ένα μόνο θύμα, πολιτικό όμως. Είναι ο Αρχηγός της Κυπριακής Αστυνομίας, που εκπαραθυρώθηκε από τον Πρόεδρο (δεν το αξιολογώ) με αφορμή (αλλά ίσως όχι αιτία) το γνωστό επεισόδιο στη Λεμεσό όπου περιθωριακά στοιχεία αποπειράθηκαν, ανεπιτυχώς, να αποτρέψουν πολιτική εκδήλωση με κεντρικό ομιλητή τον Τουρκοκύπριο πολιτικό ηγέτη Ταλάτ.

Το πρόβλημα στη Κύπρο υπήρξε από καταβολής του κράτους, ένα κατεξοχήν πολιτικό πρόβλημα. Σε στρατηγικό επίπεδο αφορά, μέχρι και τις μέρες μας, τον έλεγχο ολόκληρης της Μεσογείου η οποία, στο πλαίσιο πλανητικών σχεδιασμών, δεν θεωρείται καν θάλασσα αλλά αυτοκινητόδρομος για την προβολή, όπως και την αντιπαραβολή, ισχύος στην Αφρική, την Ευρασία και στο κρίσιμο υποσύστημα της Μέσης Ανατολής. Σε περιφερειακό επίπεδο δεν εμπλέκει μόνο τους παραδοσιακούς ανταγωνιστές Ελλάδα και Τουρκία. Εμπλέκει άμεσα το Ισραήλ, εμπλέκει την Αίγυπτο, εμπλέκει την Συρία. Και σε τοπικό επίπεδο αφορά στην εσωτερική νομή της εξουσίας ανάμεσα στην πλειοψηφούσα κοινότητα και τη μειοψηφούσα.

Το πρόβλημα στη Κύπρο δεν είναι ψυχολογικό, δεν είναι διαπροσωπικό, δεν αφορά στην έλλειψη εμπιστοσύνης, δεν είναι μεταφυσικό. Στη Κύπρο δεν χρειάζονται “focus groups”, δεν χρειάζονται “two step” διαδικασίες, δεν χρειάζονται οι εξ’ Εσπερίας καθηγητές των “social communications” (όρος πού την δεκαετία του 1950 αντικατέστησε, για ευνόητους λόγους, τον όρο “psychological warfare”), δεν χρειάζονται ΠΡΙΑ και ΜΙΑ και λοιπά ενεργούμενα όπως το International Crisis Group ή τα UNOPS με τα δεκάδες παρακλάδια τους. Αν όλα αυτά χρειάζονται, δεν είναι για να παράξουν “λύση” αλλά για να διαιωνίζουν την κατάσταση με τη μορφή μιας ατέρμονης διαδικασίας διότι, πώς να γίνει, χρειάζονται ακόμη λίγο “εκδημοκρατισμό” οι ιθαγενείς, λίγο ακόμη και θα είναι έτοιμοι για όλες τις μελλοντικές προκλήσεις.

Αν σε κάτι χρειάζονται είναι για να δικαιολογούν τη ύπαρξη μιας παρασιτικής τάξης, ξένης και ντόπιας, που αυτοπροβάλλεται, αυτοπαραμυθιάζεται και η οποία συνεχώς παραγοντίζει, πάντοτε με το αζημίωτο, ότι θα “εξανθρωπίσουν” και θα “εκπολιτίσουν” τους ιθαγενείς ώστε να μπορούν να στέκονται στα δικά τους πολιτικά πόδια. Το φαινόμενο αυτό των πολιτικών “φωταδιστών” δεν περιορίζεται στη Κύπρο. Είναι διεθνές, αφορά πολλά διεθνή ζητήματα, όπως π.χ. αυτό του πυρηνικού αφοπλισμού, αλλά διέπεται από το ίδιο σκεπτικό του οικονομικού παρασιτισμού και πολιτικού παραγοντισμού.

Τα τελευταίο δείγμα γραφής των παραπάνω νοοτροπιών είναι, βέβαια, το επικείμενο ταξίδι των Κυπρίων διαπραγματευτών στη Νότια Αφρική για να παρακολουθήσουν διάλεξη ενός λευκού πρωταγωνιστή στην κατάλυση του ρατσιστικού καθεστώτος και στη πολιτική συμφιλίωση μαύρων και λευκών που ακολούθησε. Ήταν το ταξίδι αυτό εισήγηση των αμερικανών, ώστε οι δυο κύπριοι διαπραγματευτές να αντλήσουν “μαθήματα” από την εμπειρία των Νοτιοαφρικανών. Εδώ διερωτάται κανείς πραγματικά αν πρόκειται για περίπτωση μαύρου χιούμορ. Όπως πολλοί σχολίασαν σκωπτικά, ποια είναι τα μαθήματα που θα αντληθούν; Πώς καταργήθηκε το ρατσιστικό καθεστώς και επικυρώθηκε πανηγυρικά η καθολική δημοκρατική αρχή “ένας άνθρωπος, μια ψήφος”, ή θα αντληθούν μαθήματα από την ανάποδη; Πώς δηλαδή οικοδομήθηκε το ρατσιστικό καθεστώς, παραπλήσιο του οποίου επιχειρείται να οικοδομηθεί και στη Κύπρο και πώς αυτό να γίνει “δημοκρατικά” αποδεκτό;

Πέραν της αυτοπροβολής υπάρχει για τη πλευρά μας προστιθέμενη αξία για το ταξίδι στην Νότιο Αφρική; Αναγνωρίζω ότι ο δικός μας διαπραγματευτής δεν μπορούσε, για λόγους σκοπιμότητας, να μην ανταποκριθεί στη πρόσκληση για παρουσία στην εκδήλωση. Αλλά αντίθετα με τον ομόλογο του, που ανέδειξε το γεγονός και τη συμμετοχή του ως μείζον, ο δικός μας όφειλε να ακολουθήσει την διπλωματική συνταγή ότι η σιωπή είναι χρυσός και να μην καλλιεργεί και αυτός τον πολιτικό παραλογισμό, ότι το πρόβλημα στη Κύπρο δεν είναι πολιτικό αλλά πρόβλημα καχυποψίας και ότι ταξίδια τύπου Νοτίου Αφρικής συμβάλουν στη θεραπεία του.

Έχουμε τέλος και τον επιτάφιο στην εκκλησία του Ξορινού στο Βαρώσι που παρουσιάζεται ως πρωτοφανές γεγονός διότι θα λειτουργήσει η συγκεκριμένη εκκλησία μετά από 57 χρόνια. Είναι λένε μεγάλο επίτευγμα στο δρόμο για την “συμφιλίωση” αλλά και “θαύμα”, κατά ένα ιερωμένο. Με όλο το σεβασμό προς τους πιστούς και τους καλοπροαίρετους, δεν μπορούν να είναι θαύματα τα αυτονόητα. Γιατί δεν ανοίγει και ο δρόμος Λάρνακας Λευκωσίας κοντά στο χωριό Πυρόϊ; Χρειάζεται και εκεί θαύμα; Δεν θα συμβάλει μια τέτοια κίνηση στη συμφιλίωση και επαναπροσέγγιση; Και εάν ναι, γιατί δεν γίνεται; Ποιος από αυτούς που κόπτονται να μας “επαναπροσεγγίσουν” θα απαντήσει;


Χρειάζεται πράγματι μεγάλη προσπάθεια και ταχυδακτυλουργική επιδεξιότητα, για να μην βλέπεις αυτό που βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου. Και στην Κύπρο όλο το ζήτημα της “επαναπροσέγγισης ” έχει γίνει υποκατάστατο της πολιτικής πραγματικότητας. Και αυτή είναι, η κατεξοχήν πολιτική διάσταση του προβλήματος και η βούληση της μιας πλευράς να επιβάλει, μέσω καταναγκασμού και με όπλο την επιθετική διάταξη 40 και πλέον χιλιάδων στρατιωτών, την δική της ηγεμονική ειρήνη και συνάμα την δική της “ιστορική” θεώρηση.

- - -